Welkom op de site van Engeltje *Luca

26-12-01 - 01-01-02
 

 

Mijn Verhaal, blz 3

Een leuke verrassing kwam, toen ik een bekende op de gang zag. Het was Grace, die ik al 18 jaar kende en van wie ik wist dat ze haar eerste zoontje had verloren. Hoe het allemaal was gegaan, wist ik toen nog niet en ook niet hoeveel impact dat had op haar leven. Omdat het vlak voor kerst was en er een hoop bevallingen nog net voor het weekend werden gedaan, kwamen de 'probleemgevallen' bij elkaar op twee kamers. En Grace kwam in het bed naast me te liggen. We hebben veel gesproken over van alles, over vroeger, over nu. En zo leerde ik ook het verhaal van Richie kennen. Een losgescheurde placenta had ervoor gezorgd dat hij vlak voor de geboorte overleed. Het maakte een hoop indruk, maar ik kon toen nog niet voelen wat zij voelde, nu helaas wel.

Ik had een aantal onrustige nachten, vooral door alle onzekerheid. Een van de nachtverpleegkundigen was een echte heks, ze geloofde niet dat ik niet  kon slapen en er zou wel van alles aan de hand zijn. Maar zelfs na een slaaptabletje kon ik nog altijd niet in slaap komen.

Ik had dat weekend een hoop bezoekers, dus dat gaf gelukkig een beetje afleiding.Het was alleen wel erg vervelend dat ik ook aan hen niet kon uitleggen wat er aan de hand was, aangezien ik dat zelf niet wist. Maar maandag zou alles een stuk duidelijker worden, althans, dat was wel de bedoeling.

Maandag werd ik gehaald door een ambulancetaxi, we moesten alleen nogal lang wachten, want de artsen hadden de papieren weer eens niet in orde. Er was al zoveel misgegaan met mijn gegevens, dat ik er al aan gewend was. Zo was bijvoorbeeld mijn ziekenfonds verkeerd doorgegeven, stond ik na drie dagen nog niet in het keukensysteem, en nu dus weer een kapotte printer, zodat de dokter de gegevens niet kon uitprinten. En die had ik natuurlijk wel nodig, want in het LUMC wisten ze natuurlijk niets van de situatie af en ik kon ze zelf ook niet veel vertellen.

Uiteindelijk waren we dan toch onderweg en de mensen van de ambulance waren heel aardig. We hebben de hele reis naar Leiden lekker zitten kletsen en ik vond het eigenlijk jammer dat we er al zo snel waren. In het LUMC moest ik natuurlijk weer heel lang wachten, ze hadden wel een kamertje waar ik kon liggen, want ik had nog steeds strenge bedrust. Wilbert en ik zaten toch al zo in de zenuwen en dan moet je ook nog in zo'n koud kamertje liggen. Het was tenslotte vlak voor de kerst en vreselijk druk op de poli.

Na een tijdje werden we dan toch gehaald. Eerst even een gesprekje met Marieke, die daarna ging beginnen aan de echo. De apparatuur was daar inderdaad een stuk beter dan in het Leyenburg, maar erg veel nieuwe dingen kon ze niet ontdekken. Luca had heel netjes zijn hersenen op een laag pitje gezet om krachten te sparen, de navelstrengdoorbloeding was niet zo als het moest zijn, maar verder zag alles er keurig uit. Zijn gewicht werd geschat op zo'n 650 gram. Ook werd er gekeken naar de ligging van de placenta en de vruchtwaterpoelen, want ze wilden een punctie gaan doen om te zien of er genoeg redenen waren om te blijven vechten voor zijn leven. De arts die er bij kwam, legde uit dat er bepaalde chromosoomafwijkingen bestaan, die 'niet verenigbaar met het leven' zijn. Als je kind zo'n afwijking heeft en hij wordt geboren, dan overlijdt hij toch vlak na de bevalling.  Omdat  ik inmiddels wist dat ik echt heel weinig vruchtwater had, vroeg ik de arts om uit te leggen wat een vlokkentest was. Hij vond dat blijkbaar een veel beter idee dan de punctie, want hij begon meteen uit te leggen dat er dan in de placenta werd geprikt en dat die van mij zo mooi lag voor zo'n test, dat dat waarschijnlijk een goed idee was. Wel moest ik dan iets langer wachten op de uitslag en kon het pas na de kerstdagen, maar de punctie kon ook pas erna, dus dat maakte niet zoveel uit. We maakten de afspraak dat ik op 27 december terug zou komen voor de vlokkentest.

We gingen weer weg, alleen moest er een nieuwe ambulance gebeld worden, want de andere was alweer terug naar Den Haag. Dus moesten we weer wachten en deze keer wel heel erg lang, in en klein kamertje. Het was allang lunchtijd geweest, maar we kregen natuurlijk niets te eten. Wilbert ging maar even iets halen. Na anderhalf uur kwam er eindelijk een ambulance aan en rond drieŽn waren we weer terug in het Leyenburg. Daar was iedereen natuurlijk heel nieuwsgierig, maar ook nu kon ik ze nog niet veel vertellen, pas rond 4 januari zou ik iets meer weten.

vervolg