Welkom op de site van Engeltje *Luca

26-12-01 - 01-01-02
 

 

Mijn Verhaal, blz 2

 

Eenmaal thuis moesten we dit even verwerken, maar al snel ging Wilbert een tas met spullen inpakken. Ik moest nog steeds rust houden, dus zelf inpakken was er niet bij. We belden snel even de familie om alles te vertellen en daarna moesten we dan toch echt weg. Afscheid nemen van de poesjes was zwaar, ik wist tenslotte niet hoe lang ik weg zou zijn.

Toen we in het Leyenburg aankwamen, hadden we een intake-gesprekje met een van de verpleegkundigen. Ik werd naar en kamer gebracht met drie andere vrouwen. Eentje stond op springen en kwam voor een keizersnee, een ander had een baby met een slokdarmprobleem en moest de rest van de zwangerschap in het ziekenhuis blijven en de andere had gebroken vliezen, maar de tweeling mocht nog niet geboren worden. Ik wist niet dat een zwangerschap zoveel verschillende kanten had, daar wordt een mens dan ook niet dagelijks mee geconfronteerd. Er werd een CTG gemaakt en het bleek dat mijn baarmoeder zich af en toe samentrok, waarschijnlijk door alle spanning. De baby bewoog in ieder geval wel goed en zijn hartslag was ook goed.

's Avonds toen Wilbert weg was, voelde ik me heel erg alleen. Ik had nog nooit in een ziekenhuis gelegen en er was nog geen dokter geweest die me vertelde wat er nou allemaal aan de hand was! Ik was helemaal overstuur en mocht even bij de balie naar huis bellen, want ik had natuurlijk nog geen telefoon op de kamer. Wilbert probeerde me te kalmeren, maar hij was zelf ook niet rustig, dus dat lukte niet. Dan maar weer terug naar bed, proberen wat te slapen. Dat lukte niet erg, want een van de vrouwen kreeg weeŽn en dus was de hele nacht licht en geluid in de kamer en daar kan ik absoluut niet tegen. Ik dacht nog: nou als ik hier voor mijn rust lig, dan lig ik toch echt verkeerd, ik ga weer naar huis!! Maar dat ging natuurlijk niet.

De volgende ochtend weer aan het CTG en er was een bekende verpleegkundige. Anouk, die er ook bij was toen Beate me vertelde dat Luca te klein was. Dr Waegemakers had trouwens gezegd dat ik mijn verloskundige wel niet meer zou zien, maar die schat kwam bijna elke dag even kijken hoe het met me was, aangezien al haar bevallingen in het Leyenburg waren, vanwege de verbouwing in het Rode Kruis. Rond 11 uur, vlak voor het bezoekuur dus, werd ik gehaald voor een echo. Ik had nog een briefje neergelegd voor Wil, maar we kwamen hem al tegen op de gang en hij mocht mee. Dit was een heel uitgebreide echo, waar ook gekeken werd naar eventuele afwijkingen, maar ze kon niets vinden en alles zag er goed uit, behalve dan dat de doorstroming via de navelstreng niet vloeiend was, maar dat wisten we al. Toen we terugkwamen op de kamer, zat daar mijn schoonmoeder met mijn nichtje van twee met grote ballonnen. Ze waren er om 11.05 en toen waren we net weg, maar nu konden ze ons toch nog even zien. Ik had nog altijd geen arts gezien.

's Middags kwam er een artsenteam. Ik had een heleboel vragen, maar na vijf minuten werd het gesprek afgekapt door een van de artsen. Ze moesten weer verder. Ik had echt zoiets van: hallo wat doe ik hier als ze toch geen tijd voor me hebben? Gelukkig kwam een van de artsen later terug en hij heeft een hoop dingen uitgelegd, zodat ik nu toch een beetje antwoord kreeg op mijn vragen. Ik zou naar Leiden gaan voor een uitgebreide echo en een eventuele vruchtwaterpunctie, zodat ze konden achterhalen wat er nou eigenlijk aan de hand was. Dit zou maandag gebeuren, nog net voor de kerst dus. Ik kreeg ook te horen dat ik waarschijnlijk tot het einde van mijn zwangerschap in het ziekenhuis moest blijven en dat als Luca eenmaal een kilo woog, dat ze hem dan waarschijnlijk gingen halen, want dat het niet goed ging, was inmiddels wel duidelijk geworden. Mijn bloeddruk was heel onregelmatig en ik had wat eiwitten in mijn urine, dus ik moest urine gaan sparen om te kijken of het een kwestie van ochtendurine was, of dat ik het de hele dag door had. Ze waren bang dat ik zwangerschapsvergiftiging zou krijgen en vroegen constant of ik last had van een bandgevoel, tintelende handen, hoofdpijn, duizeligheid. Nou, dat had ik allemaal niet, dus ik dacht dat ik geen zwangerschapsvergiftiging had. Ik wist trouwens nog altijd niet wat het inhield en er was ook niemand die me dat kon uitleggen

 

vervolg