Welkom op de site van Engeltje *Luca

26-12-01 - 01-01-02
 

 

Mijn Verhaal

Zomer 2001

Ik ontdek dat ik zwanger ben en de wereld staat totaal op zijn kop. Dit hadden we niet verwacht en zeker niet gepland! Maar eigenlijk vinden we het hartstikke leuk en we besluiten er helemaal voor te gaan. Dat betekent stoppen met roken, zo min mogelijk wijn, geen rood vlees, eigenlijk moet ik alle dingen opgeven die ik heel erg lekker vind. Maar er komt een kindje aan en dat is veel belangrijker.

Tijdens het eerste bezoek aan de verloskundige horen we het hartje en wordt het ineens allemaal heel echt. Dat gevoel zal ik nooit vergeten, er klinkt een hard ruisend geluid, het lijkt een beetje op een galopperend paard, en dat komt uit mijn eigen lichaam. Aangezien er een hoop afwijkingen en meerlingen in de familie zitten en de termijn bepaald moet worden, mogen we een echo laten maken. Tijdens die eerste echo zien we een hoop, tenminste, de verloskundige die de echo maakt ziet een hoop. Wij zien alleen iets bewegen en knikken als ze  vraagt: kijk dit is het hoofdje, zie je wel? Maar we zien natuurlijk geen bal. Het belangrijkste is dat de ruggengraat gesloten lijkt en ook de buikholte ziet er goed uit. De baby is wel een beetje groot, dus er moet nog een echo gemaakt worden om de precieze datum uit te rekenen. Twee weken later wordt de uitrekendatum vastgesteld op 14 maart 2002. De baby is wel iets groter dan gemiddeld, maar dat zijn Wilbert en ik ook. Ik ben 1.80 en Wilbert 1.86, mijn vader is langer dan twee meter, dus echt verbaasd zijn we niet. Ook krijgen we te horen dat het een jongetje is. Wow, de eerste in een paar generaties aan mijn kant van de familie.

Alles gaat goed, de baby groeit goed en is lekker druk, hij heeft ook een eigen ritme, 's nachts slaapt hij gelukkig, dan krijg ik ook nog een beetje rust. Hij is vooral tussen 14.30 en 17.30 actief en ook 's avonds tussen 21.00 en 23.30. Over de naam waren we het al heel snel eens, zelfs voordat we het geslacht van de baby wisten. Het werd Luca, naar mijn oma die Lucia heet en nooit vernoemd is.
Het enige dat een beetje vreemd is, is dat ik helemaal niet aankom. Mijn schoonzusje is rond dezelfde tijd uitgerekend en is  echt duidelijk zwanger, aan mij zie je niets. Maar we stellen onszelf gerust met de gedachte dat ik nou eenmaal heel anders gebouwd ben en dat het niet meer drinken van alcohol er vast mee te maken heeft, want dat zet natuurlijk ook heel erg aan.

Op 4 december,  na een zwangerschap van bijna 26 weken, moet ik alleen naar de verloskundige, Wilbert heeft een crisis op zijn werk en kan voor het eerst niet mee. Ik had zelf het idee eindelijk iets dikker geworden te zijn, maar de weegschaal geeft iets anders aan, weer minder zwaar dan de vorige keer. Beate, de verloskundige, heeft de indruk dat Luca niet goed groeit en schrijft een brief aan mijn werkgever, dat ik onmiddellijk moet stoppen met werken. Ook moet ik de volgende dag naar dr. Wagemaekers. Een gynaecoloog,  voor een uitgebreide echo. Misschien ligt de baby verkeerd, of zou er soms echt iets aan de hand zijn?

De gynaecoloog was echt een hork van een vent. Ze stonden met  drie man om me heen, het enige wat ze zeiden: ja de baby is erg klein, dat wordt bedrust. Geen oog voor mij, de aanstaande moeder, die helemaal overstuur was en aan Wilbert schonken ze al helemaal geen aandacht. Na tien minuten kreeg ik een glaasje water en werd ik naar huis gestuurd. Geen Sinterklaasfeest, twee weken thuis liggen, zelfs bezoek mocht ik niet hebben. Er werd geen bloeddruk opgenomen.

Eenmaal thuis zette Wilbert het logeerbed in de huiskamer. Als ik dan toch twee weken moest liggen, dan maar zo comfortabel mogelijk. We hadden goede moed dat alles op zijn pootjes terecht zou komen, tenslotte hoor je het wel vaker, dat iemand bedrust moet houden toch?

Na twee weken terug naar die nare man. Ik ging vast op de weegschaal staan en was voor het eerst sinds het begin van de zwangerschap aangekomen. Onze hoop werd steeds groter. Maar helaas werd die al snel weer de grond ingestampt, Luca had een nog grotere achterstand opgelopen en ik moest ala minute het ziekenhuis in, want anders kon de gynaecoloog niet garanderen dat ik volgende week nog zwanger zou zijn. Dat bleek ook het geval, maar daarover later meer.

vervolg