Welkom op de site van Engeltje *Luca

26-12-01 - 01-01-02
 

 

10 december 2005

Lieve Luca

Maar weer eens een stukje van mama. 4 jaar geleden was ik nog in onzekerheid over hoe het zou gaan met jou. Een paar weken later kwam je en weer een week later ging je. Ik mis je nog steeds en denk heel veel aan je. Je zusje groeit zo hard, kan heel goed opschieten met jouw tijdsgenootjes Tyco en Sanne en dat doet soms zeer. Ik vertel weleens iets over je, maar ze is nog te jong om het te bevatten. Gelukkig troost ze me wel als ik even verdrietig ben om jou. We gaan volgende week weer een mooie Lucaboom uitzoeken en opzetten.

Je blijft altijd mijn kleine grote dondersteen

 

Liefs mama

 

Kindje van drie

hoe had je er nu uitgezien?
Kindje van drie
had je al kunnen fietsen misschien?
Kindje van drie
zou je blonde haartjes hebben gekregen?
Kindje van drie
hoeveel had je nu moeten wegen?
Kindje van drie
we houden zoveel van jou
Het doet dan ook verschrikkelijk veel pijn
dat jij nooit een kindje van drie zult zijn

 

20 november 2003

Lieve Luca. Ik ben inmiddels alweer ruim 32 weken zwanger en met je zusje gaat alles heel goed. Ze is mama flink aan het molesteren!! Ik moet vreselijk veel aan je denken de laatste weken. Natuurlijk ben je altijd al in mama's gedachten, maar nu nog eens extra. Wat is het toch vreselijk oneerlijk dat jij niet bij ons mocht blijven. Je zusje weegt al 1800 gram, dat is dus bijna 3 keer zoveel als jij. Vanochtend voelde ik voor het eerst melk lekken en door de geur was ik in een klap terug in de tijd, ik zag mezelf weer op de bank zitten met de melkmachine, allemaal voor jou. Hoewel je maar heel weinig voeding kreeg natuurlijk, moest ik 6 keer per dag aan het kolfapparaat. Het heeft jou helaas niet kunnen redden. 

Ik mis je lieverd en ik hou van je,

Dikke kus van mama

29 juli 2003

 

Ik ben vandaag precies 16 weken zwanger van je broertje of zusje. Ik ben er heel blij mee, maar mis je ontzettend. Vooral nu ik het kleintje begin te voelen. Ik weet nog dat jij ook zo lekker  bewoog!!!

 

Luca's katje

14 maart: de dag dat ik vorig jaar uitgerekend was van Luca. Helemaal blij: Chimay, onze kat is speciaal vandaag bevallen

Helaas, ook deze 14 maart is niet vrolijk, nog dezelfde nacht overlijdt een van de katjes, het katje hiernaast. We hebben hem naar Luca gebracht, zo heeft hij ook een poesje.

Twee dagen later overlijden er helaas nog twee katjes, ook die begraven we bij Luca, er is geen mooiere plek denkbaar voor deze beestjes dan bij onze lieve kleine dondersteen. De overige drie katjes leven nog en doen het gelukkig goed.

 

 

Luca's dagen

 

1e kerstdag: het ging allemaal goed, maar tegen twaalven werd het steeds zwaarder. We hebben met z'n tweetjes gefondued en voelden ons alleen zonder ons derde gezinslid. Wil viel rond half twaalf in slaap en ik moest hem wakker maken om middernacht.
Ik ben ff mail gaan lezen, toen kwamen de tranen natuurlijk pas echt. Allemaal superlieve mailtjes van bekenden en onbekenden.
Lieve woorden, en het besef dat ze dit allemaal voor ons deden, maakte me heel blij en toch ook zo emotioneel. Rond 23.50 probeerde ik voor het eerst Wil wakker te maken, maar dat lukte niet erg. Pas na twaalven werd ie wakker en was ie boos op me omdat ik hem niet eerder had wakker gemaakt. Boehoe, gefeliciteerd Luca, je papa en mama hebben meteen ruzie. Na een paar minuutjes wel weer opgelost hoor, lekker samen zitten janken en praten, net als we de hele avond al hadden gedaan, beelden van vorig jaar die over je netvlies flitsen. De champagnefles was leeg toen we naar bed gingen. Mijn chatmaatjes hebben twee minuten stilte gehouden en dat vond ik erg lief.

2e kerstdag, Luca’s verjaardag. Uitslapen, daarna meteen naar ons mannetje toe. We gingen zijn kerstboom versieren en zijn verjaardagscadeautje brengen: een eendjestreintje. Ook hebben we een kaars aangestoken in zijn lantaarntje, die zou zes dagen branden, net zolang als hij geleefd had. Thuis gezeten, opgeruimd, Wilbert ging naar de Turk om nog wat te drinken te halen (want we hadden bijna alles zelf opgezopen de dag ervoor) en wachten. Rond vieren kwamen de eerste mensen, mijn moeder, mijn vader, Wilberts ouders, mijn zusjes. En de buuv, die het er zelf ook moeilijk mee had, want we lagen naast elkaar in het ziekenhuis vorig jaar en ze heeft dus alles meegemaakt, alleen heeft zij nu wel een gezond kindje en ik niet. Daarbij vergat ze even dat ze zelf ook moeder is van een engeltje, haar eerste. Het was gezellig, het leek net een echte verjaardag. Toen iedereen
weer weg was rond half zeven, was ik vrij rustig, en uitgeput van alle emoties. We zijn geloof ik niet zo heel laat naar bed gegaan, maar dat weet ik eigenlijk niet meer precies, er is de afgelopen dagen zoveel gebeurd dat ik de dagen niet meer echt uit elkaar kan houden.

27 December: volgens mij heb ik de hele dag geslapen, ik zou het eigenlijk niet meer weten, slapen, praten, eten, drinken, ik ben de dagen een beetje doorgekomen met weinig doen en veel nintendospelletjes met Wil spelen, dvd-tjes kijken op de X-box die we mochten lenen en zo weinig mogelijk nadenken.

28 December: Een al iets betere dag, het was koud en we zijn een stukje gaan lopen. Een paar nieuwe dingetjes gekocht en natuurlijk voel je je altijd iets beter als je wat koopt……. ’s Avonds uit eten geweest bij een heel gezellig restaurantje, lekker niet op de prijzen gelet en heel lang blijven zitten. De sigaretten waren op, dus ik ging ze even halen in de kroeg, waar ik natuurlijk weer eens bleef plakken. Niemand die een woord zei over Luca, dus ik was heel erg teleurgesteld. Van een iemand, van wie ik het juist helemaal niet verwachtte, kreeg ik een knuffel en hij zei dat ie niet wist wat ie moest zeggen, liever dat zeggen dan niets, dus ik was weer een beetje blij. Ik heb geloof ik een hele fles wijn gedronken, en maar 1 glaasje hoeven betalen. Toen ik thuis kwam zat Wil nog op de Nintendo en ik ging nog even achter de pc zitten, maar was blij dat ik de volgende dag kon bijlezen, want ik wist totaal niet meer wat ik geschreven had. Ik wist dat ik Chan had gesproken op Msn, maar wat we gezegd hadden????? Dat mocht ze me de volgende dag uitleggen….. Typen ging ook niet meer zo makkelijk.

29 December: het gaat ietsjes beter heb alleen een beetje hoofdpijn (hoe zou dat nou komen?) Ben zelfs ’s avonds ouderwets gezellig op de sc geweest, een dag waarop ik me goed voelde, ook omdat ik erachter kwam dat ik niets raars had gezegd en niemand heb uitgescholden…. (dat gebeurt namelijk weleens als ik een onwijs bakkie op heb en niet lekker in mijn vel zit). Weer zo weinig mogelijk gedaan, ben aan een slaapmarathon begonnen geloof ik…….

30 December: alweer niet zoveel gedaan, alweer een redelijk goede dag gehad, zie vorige dag, alleen wel een vervelend ding: ongesteld geworden, nou ja ik begin er al aan te wennen.

31 December: eindelijk iets gedaan: een deel van het wandmeubel in elkaar gezet en ingericht. Kwam erachter dat ik echt achterlijk veel boeken heb en dat ik daar een aparte kamer mee zou kunnen inrichten….. ’s middags begonnen de eersten alvast te bellen om me sterkte te wensen. Ik kreeg van de buuv een gedichtenbundel van Lieve-Engeltjes en we spraken af om elkaar ’s avonds even te knuffelen en sterretjes af te steken voor onze eigen sterretjes. Doelloos op de bank gehangen, naar een oersaaie conference van Youp gekeken en naar Kopspijkers, het was voor het eerst dat ik op oudejaarsavond niet bij familie was en dat ik naar de tv heb gekeken. Tegen twaalven werd het wel steeds zwaarder, om een minuut voor twaalf (toen we dus niet de hoofdprijs uit de staatsloterij hadden gewonnen) hebben we elkaar beetgepakt en toen kwamen de tranen. We hebben elkaar een vruchtbaar 2003 toegewenst en de champagne opengetrokken. Om 1 minuut over twaalf belde Chan, heel raar om iemand voor de eerste keer te horen en toch ook tegelijk zo verschrikkelijk vertrouwd. Daarna ging Wilbert zijn ouders bellen en ik probeerde mijn moeder te bereiken, maar dat lukte natuurlijk niet……
Wilbert ging naar buiten om vuurwerk af te steken, ik bleef binnen met twee panische katten en een hoop tranen. Het vuurwerk was wel mooi gelukkig. De buuv kwam even knuffelen en ik heb vreselijk staan janken samen met haar, dat voelde wel fijn. Het was, zoals ze heel mooi uitdrukte: het afscheid nemen van Luca’s jaar, en nu moeten we verder. En dat loslaten, is heel moeilijk, zoniet onmogelijk, maar we hebben geen keus: vanaf komende zaterdag, de dag dat hij werd begraven, is elke dag zonder hem de tweede keer dat we die dag zonder hem beleven.
Daan kwam helemaal huilend langs met twee vriendinnen, ik vond dat heel erg lief en ja als er iemand anders huilt, dan kan ik ineens wel sterk zijn. Daan zei ook dat ik me zo sterk gedroeg, dat ik er zo makkelijk over praatte, ze dacht er natuurlijk niet bij na dat ik dat al een heel jaar doe, dat het nog steeds veel pijn doet, maar dat ik nu ook kan praten zonder te huilen. Na een tijdje gingen ze weer verder en we hebben eerst samen met de buuv de sterretjes aangestoken voor onze engeltjes. Toen wilde ik zelf eigenlijk ook wel naar buiten, naar het vuur, naar de kroeg, even een rondje lopen, toen belde mijn moeder dat ze er zo aankwam. Dit was rond 1 uur en om 2 uur kwamen ze eindelijk. Het hele huis zat vol, mijn tante, oom, neefjes+ vriendin van een van hen, moeder, Marjolein en Ann en een vreselijk irritante buurjongen van mijn moeder (Ben……..) kwamen de rest van de drank opdrinken. Toen moesten we dus wel naar de kroeg na een uurtje…. Daar een heleboel mensen gezien waarvan
de meesten gelukkig dit keer wel dachten aan Luca’s dagen, misschien ook omdat ik een van hen had laten weten dat ik het niet waardeerde dat hij er een paar dagen geleden niets over had gezegd, nu leefden ze mee. Champagne, gratis drank eigenlijk weer (vind je het gek dat ik altijd bezopen terug kom als ik daar ben geweest, het kost me nooit iets???????) Uiteindelijk naar huis gerold en rond half zes lag ik in mijn bed

1 januari: rond 15 uur wakker, snel aangekleed en zonder ontbijt en koffie in de stromende regen op de fiets gestapt om naar Luca te gaan. We waren zeik en zeik nat, de konijnen hadden zijn kerstboom omgegooid, de kaars was uit door de regen, ondanks het feit dat ie in een lampion stond, het was erg triest allemaal. We hebben een heel pakje sterretjes afgestoken en zijn rond vier uur weer naar huis gefietst. Toen eindelijk maar eens gaan ontbijten….. Wilbert had vreselijke hoofdpijn, ik vreemd genoeg niet,voelde me alleen een beetje suf. Voor de verandering maar weer eens de hele dag op de bank gehangen, via internet eten laten bezorgen en tv gekeken. Wilbert ging naar bed, ik niet, want bij mij flitsten ineens weer een heleboel dingen door mijn hoofd. Ben maar Friends gaan kijken, op video, natuurlijk net de afleveringen waarin Rachel bevalt van haar baby, maar goed, het was op zich wel leuk. Om 4 uur werd Wilbert wakker en ik ging net naar bed, waar ik natuurlijk nog steeds niet echt kon slapen. Bovendien waren Duvel en Chimay buiten over het dak boven onze slaapkamer aan het rennen, dus dat hielp ook niet erg.

2 januari: Hoe laat ik uiteindelijk in slaap viel, geen idee, maar om half twee gingen de luikjes wee open en het was nog steeds kutweer. De makelaar belde voor het oude huis, die had twee dagen geleden ook al gebeld, wij uitgelegd wat eraan de hand was en nu weer gebeld……. En zeggen dat ze het begrijpt ja dikke lul drie bier dus. Ik heb de afgelopen dag een aantal huilbuien gehad, bovendien moet Wil morgen weer gaan werken, waar we niet op hadden gerekend, maar ja we wisten niet meer tot wanneer hij vrij had gevraagd….. Dus de komende dagen ben ik waarschijnlijk overdag ook weer wat meer online. Ik hoop dat het allemaal een beetje beter gaat de komende dagen, maar ik kan niet in de toekomst kijken, dus neem ik elke dag zoals hij komt en ik zie het allemaal wel 

Tot slot: jullie allemaal onwijs bedankt voor al jullie lieve kaartjes, mailtjes, woorden, de minuten stilte en de wetenschap dat jullie aan ons gedacht hebben. Ik wens jullie allemaal net zoveel goeds toe voor het nieuwe jaar als jullie ons. Dikke kus van Sas

 

naar boven

20 september 2002

Nadat ik gisteren door een stomme fout de hele site had gewist, is ie nu weer redelijk op peil. Alleen deze sectie moet ik nog opnieuw maken, gelukkig heb ik een backup gemaakt van het dagboek, maar het duurt nog een weekje voordat het dagboek er weer op staat. betekent ook meteen dat deel twee van het verhaal nog iets langer op zich laat wachten.

Pffff vermoeiend hoor, een site maken!!!

 

26 september 2002

Wat een rotdag vandaag. In de eerste plaats is Luca vandaag 9 maanden, althans dat had hij moeten zijn, verder een aantal vervelende instanties aan de lijn gehad, de verhuizing natuurlijk en tot overmaat van ramp een verkeerde html ingevoerd, dus weer opnieuw begonnen. Ik weet wel hoe ik mezelf bezig moet houden zeg!!!

 

 

naar boven

31 mei 2002

Vandaag ben ik begonnen met het ontwerpen van de site voor Luca

4 juni 2002

Vandaag heb ik de uitslag van de methioninebelastingtest gehad. In principe is alles goed, alleen de hemocysteide (of zoiets) was dubieus, vandaar dat er nog een test gedaan moet worden en wel op 25 juni

25 juni 2002

Vandaag heb ik de tweede test gehad en ik heb me weer eens verbaasd over hoe ontactvol mensen kunnen zijn en dan met name de mensen van het lab. Eerst hadden ze het al over een abortus, terwijl dit toch duidelijk een geboorte was, vandaag lieten ze me oneindig lang wachten en werd ik door een superhooghartige trut ontvangen, die duidelijk liet merken dat ze er geen zin in had vandaag

26 juni 2002

Luca is vandaag een half jaar. Een hele moeilijke dag voor ons. Hoe zou het zijn geweest als hij was blijven leven? Hoe zou hij eruit zien, wat zou hij allemaal kunnen? Vragen waar we helaas geen antwoord op zullen krijgen.

5 juli 2002

Gisteren was Wilbert, Luca's papa, jarig. Voor ons een vrij zware dag emotioneel gezien. We vieren het niet dit jaar, maar toen er uiteindelijk helemaal niemand kwam, had ik het toch wel even moeilijk. Ik voelde me zo alleen en in de steek gelaten!! Het is sowieso voor een heleboel mensen alweer zo lang geleden, dat ze er niet bij stil staan dat wij er nog iedere dag mee bezig zijn. Voor mij is het gisteren, voor de rest van de wereld alweer een half jaar. En dat is in de normale wereld nou eenmaal een eeuwigheid.

9 juli 2002

Luca's site is inmiddels meer dan 200 keer bezocht!! Ik ben er heel trots op dat zoveel mensen de moeite nemen om te kijken naar ons lieve mannetje. Zo blijft hij toch een deel van deze wereld, ook al is hij inmiddels in zijn eigen wereldje. Luca, I love you!!

23 juli 2002

We zijn net naar de gynaecoloog geweest voor de uitslag van de tweede bloedtest. Na het slikken van de foliumzuurtabletjes bleek nu dat alle waarden goed waren. We zullen dus nooit weten waarom ik zwangerschapsvergiftiging heb gekregen, maar het is nu wel zo dat ik nu weet dat ik gewoon domme pech heb gehad en dus niet extra kans heb op herhaling. Ik moet vanaf nu elke dag een tabletje foliumzuur slikken, want dan kan mijn lichaam vast een voorraadje aanleggen en het is ook nog goed tegen trombose. De gyn zei heel hoopvol: tot over een half jaar, laten we het maar hopen dan.

25 juli 2002

Ik realiseer me net dat ik nog helemaal niet verteld heb dat ik door alle toestanden mijn baan ben kwijtgeraakt. Ik ben in mei weer gaan werken, maar dat was niet echt een succes. Na een paar dagen ben ik ingestort vanwege een vrouw met een baby die maar bleef zeuren over hoe moeilijk het wel niet is om een kind op te voeden. Tijdens mijn tweede gesprek met de arbo-arts vond die me nog niet in staat om de komende 5 maanden weer te gaan werken, waarop mijn werkgever besloot om het contract dan maar niet te verlengen. Hoe het allemaal verder gaat, weet ik niet, in principe blijf ik in de ziektewet, maar moet nog wel langs het GAK

26 juli 2002

Vandaag is Luca 7 maanden oud. De tijd gaat sneller dan we verwacht hadden, alleen is het begrip tijd voor mij niet echt duidelijk. Ik weet dat er al zeven maanden voorbij zijn, maar aan de andere kant weet ik helemaal niet meer wat ik de afgelopen zeven maanden gedaan heb, mijn herinneringen concentreren zich vooral op de belangrijkste week uit mijn leven: mijn week met Luca

11 augustus 2002

Vandaag gingen Wilbert en ik naar Luca en toen we daar aankwamen, zagen we een lief klein vaasje staan met drie roosjes erin: een witte, een gele en een rode. Benieuwd van wie het was, liep ik naar de plekjes van Richie en Emiel toe, maar daar stonden geen bloemetjes. Dus kwam het niet van hun mama's. Bij oma stonden ook geen rozen, dus waarschijnlijk was het ook niet van opa en Corry. Mijn vader dan? Nee, die zou een hele bos kopen en niet een schattig klein vaasje met drie schattige roosjes. Mijn schoonmoeder dan? Dan zou er waarschijnlijk een kaartje bij zitten. Mijn moeder was naar een vriendin, dus die was ook niet geweest. We zijn er nog niet uit wie zo lief is geweest om naar ons mannetje toe te gaan, maar wie je ook bent: we vinden het een lief gebaar.

24 augustus 2002

Er is een hoop gebeurd de afgelopen week. Een grote stap: we gaan verhuizen. Weg uit het huis met de nare herinneringen aan de periode dat ik bedrust moest houden en niet wist waar ik aan toe was. We gaan verhuizen naar het huis van de papa en mama van Richie, alsof het voorbestemd was (en dat was het waarschijnlijk dus ook). Naast alle papieren rompslomp zoals hypotheek en koopcontract, is er ook nog een zware emotionele kant aan het verhaal: het inpakken van de spullen. Ik ben begonnen met de spulletjes van Luca in dozen te doen. Verbaasde me heel erg over het feit dat we al zoveel voor hem hadden gekocht. Van sommige dingen weet ik niet eens meer hoe we eraan gekomen zijn. Pas toen Wilbert thuis kwam, drong het tot me door wat ik eigenlijk aan het doen was en toen kwamen de tranen. Alle spulletjes van ons kleine mannetje, samengepakt in twee bananendozen. En dan nog te bedenken dat alle grote spullen nog in de kelder staan, en dat we die ook gaan verhuizen.

In ieder geval ben ik van een zorg af, ik krijg gewoon een ziektewet uitkering van Cadans. Na veel gebel mocht ik eindelijk langskomen en de dokter die daar zat, had zich zowaar voorbereid!! Hij had de brief die ik samen met mijn eigen verklaring in januari had opgestuurd, op zijn bureau liggen en hem zelfs gelezen. Dit was dus eindelijk eens een gesprek waarbij ik niet alles moest vertellen. Ik was in een kwartiertje weer buiten. Hulde aan deze man!!!

29 augustus 2002

Ondanks alle drukte toch nog tijd om iets in het dagboek te schrijven. Natuurlijk is ook deze maand de 26e niet zonder gemengde gevoelens verlopen. Ook heb ik aan Luca verteld dat we in Richies oude huis gaan wonen. Die twee hebben dat vast samen bekokstoofd. Verder heb ik eindelijk na veel ge*#% het eerste deel van het verhaal op internet kunnen zetten en ik hoop dat jullie het inmiddels gelezen hebben. Ik ben er echt heel erg trots op dat zoveel mensen de moeite nemen om de site te bekijken, gemiddeld zo'n 100 bezoeken per maand en ook nu mijn moeder en zusjes met vakantie zijn, merk ik dat er elke dag toch weer een aantal mensen zijn die Luca's foto's bewonderen en het verhaal lezen. Bedankt namens Luca en natuurlijk ook namens mijzelf, ik steek een hoop tijd en energie in deze site, het is dan ook een goede stap in het verwerkingsproces

 

 

naar boven